Het had wat voeten in de aarde (oorspronkelijk was een Alpha 350 gepland omdat we –onder andere- interesse hadden in de LiveView functie ervan, maar dat houden we nog even tegoed (met de Alpha 380)), Camera2Go kreeg een weekje de Alpha700 ter beschikking om deze –samen met de lens DT 16-105 mm in de praktijk aan de tand te voelen.
.jpg)
Nu was die praktijk al gepland: samen met fotovriend Hugo een paar dagen naar Normandië ter gelegenheid van het bloeien van in die regio nog intensief verbouwd vlas. Dat komt er nauwkeurig op aan: de bloeitijd van een heel veld is vaak niet langer dan 2 a 3 dagen.
We troffen het: het bleek de hele week redelijk mooi tot mooi weer, geen spatje regen of ander ongemak, dus werd het voor de camera geen uithoudingsproef in de zin van regen of storm.
Al bij het uitpakken merkte ik het: een camera gebouwd voor de high-end amateur/semi-professional. Zwaarder en stevige gebouwd dan mijn “eigen” KM Dynax 5 D (toch nog een beetje familie..) was dat het eerste dat opviel: bijna 800 g (met batterij).
Wat ook gelijk opviel was het enorme 3“ LCD scherm achterop: 640 x 480 dots. Heerlijk, ongeveer groot en helder scherm, met veel duidelijke informatie over instellingen en goed zichtbaar ook bij fraai zomerweer. Met 267 ppi is het een scherm dat vanaf het begin je verwondert: zo duidelijk helder en prima geschikt om scherpte en belichting na opname goed te kunnen beoordelen. Dat de informatie “kantelt” wanneer de camera van landschap naar portretstand overgaat was al bekend van mijn eigen camera. Door de <disp> button in te drukken werd ook de foto+histogram zichtbaar, ook kon een reeks opnames goed herkenbaar op het scherm getoverd worden.
De ingebouwde beeldstabilisatie was bekend en werd ook nu met genoegen gebruikt: een 105 mm telefoto bij 1/15e bleek na afloop goed gelukt te zijn. Die beeldstabilisatie was trouwens ooit een belangrijk element in de keuze voor de KM Dynax 5D.
Het heldere grote zoekerbeeld maakte het werken met de camera tot een genoegen, evenals de makkelijke manier waarop instellingen aangepast kunnen worden.
Wil je bijvoorbeeld ½ stop onderbelichten dan is 1x indrukken van de desbetreffende toets bovenop (belichtingscorrectie) genoeg, waarna het instelwiel bediend wordt tot de juiste instelling gevonden is. Indrukken van de grote OK knop bij het keuzewiel achterop legt de instelling vast.
Foto
Omdat we velden na velden met vlas konden fotograferen, (wat ook saai wordt op den duur (:-) was het belangrijk dat er wat met de scherptediepte gespeeld kon worden. Veel foto's werden bij f 5,6 of lager gemaakt en alhoewel geen full-frame camera (u weet wel: 24 x 36 mm) waarbij de scherptediepte een –aangenaam- stuk kleiner is, toch kon een goed onscherp/scherp effect bereikt worden. Ook bij grote opening tekende de lens scherp.
Ook de belichtingscompensatie kwam goed van pas: vaak staat of valt de weergave van je eerste visuele indruk met “een ½ stopje over-/onderbelichten”. Zo werden veel blauwe vlasbloemetjes fraai “hardblauw”, maar een ½ stopje overbelichten gaf ze net dat “ijle” waardoor ongeveer veld met bloeiend vlas zo boeiend was.
.jpg)
Voor mijn gevoel tekent de lens aanmerkelijk scherper dan mijn 18-70mm lens. Het feit dat de camera (ik dus) over 12,2 MP beschik maakt het fotograferen ook extra fijn: betere detaillering en zo nodig nog uitvergroten kent minder grenzen.
Ik ben begonnen met een 1 GB CF-kaartje vol te schieten met RAW+Fine JPEG. Daar konden er niet veel van op, maar ik kreeg de indruk dat de JPEG een vrij zachte verscherping vertoont. Wel fijn, want daarna kon ik rustig in JPEG Fine verder werken. Verscherpen kan altijd nog. Ik gebruik RAW trouwens alleen wanneer ik moeilijke belichtingssituatie niet helemaal kan overzien ( witbalans, onder- of overbelichten??)
Dan helpt de veel grotere vrijheid die RAW mogelijk maakt om belichting, witbalans, verscherping etc. etc naderhand te kunnen corrigeren. Meestal kom ik met JPEG-Fine goed uit.
De lens: 3,5-5,6/16 – 105 mm was een genoegen om mee te werken. Wel vond ik dat de scherpstelling wat stiller zo mogen. Ik kan me situaties voorstellen waar dat van pas kan komen. De ingebouwde Super Steady Shot van de Alpha700 maakt het werken met de langere brandpunten probleemloos.
Over het algemeen kan ik zeggen dat ik een fantastische ervaring rijker ben. De overstap van een amateur- naar een semi-prof. camera is me momenteel nog wat te groot (en zo ja, gaan we dan dóór naar full-frame?) maar de overtuiging dat het er binnenkort toch van moet komen is wel erg gegroeid deze week. Misschien eerst eens “die lens?”
Het was een feest om met de Sony Alpha700 plus de DT 16-105 op stap te zijn.
sony, alpha700,DT16-105